[et_pb_section fb_built=”1″ admin_label=”section” _builder_version=”4.16″ global_colors_info=”{}”][et_pb_row admin_label=”rz\u0105d” _builder_version=”4.16″ background_size=”initial” background_position=”top_left” background_repeat=”repeat” global_colors_info=”{}”][et_pb_column type=”4_4″ _builder_version=”4.16″ custom_padding=”|||” global_colors_info=”{}” custom_padding__hover=”|||”][et_pb_text admin_label=”Text” _builder_version=”4.21.0″ background_size=”initial” background_position=”top_left” background_repeat=”repeat” global_colors_info=”{}”]<\/p>\n
Przed pierwsz\u0105 wojn\u0105 \u015bwiatow\u0105 (1914-1918) typowe brytyjskie piwo do picia mia\u0142o oko\u0142o 5,5-6% alkoholu. Politycy popieraj\u0105cy ruch trze\u017awo\u015bci wykorzystali wypowiedzenie wojny jako pretekst do znacznego os\u0142abienia mocy piwa, a po zako\u0144czeniu wojny wprowadzili karne opodatkowanie piwa. Druga wojna \u015bwiatowa (1939-1945) ponownie ograniczy\u0142a produkcj\u0119, a powojenne oszcz\u0119dno\u015bci w latach 50. nadal powstrzymywa\u0142y odrodzenie piwa. <\/p>\n
Kilka styl\u00f3w przetrwa\u0142o te zniszczenia do lat 60., ale ledwo. Dopiero teraz, ponad pi\u0119\u0107dziesi\u0105t lat p\u00f3\u017aniej, pokazuj\u0105 oznaki odrodzenia w Wielkiej Brytanii.<\/p>\n<\/p>\n
Zobacz tak\u017ce: British porter<\/a>, Milk stout<\/a>, Oatmeal stout<\/a>, Extra stout<\/a><\/p>\n Podstawowymi sk\u0142adnikami oryginalnego IPA (5,5-7,2% alkoholu) by\u0142y s\u0142\u00f3d pale ale, angielskie odmiany chmielu i dro\u017cd\u017ce ale o d\u0142u\u017cszej fermentacji. Razem nadawa\u0142y pe\u0142ny, zaokr\u0105glony charakter oraz trawiaste, zio\u0142owe nuty z chmielenia. Jedyny dziedziczny przyk\u0142ad, Worthington White Shield, to notorycznie fazowe piwo, a brytyjscy piwowarzy generalnie nie wykorzystali rosn\u0105cego zainteresowania IPA od lat 90. Nawet teraz ci, kt\u00f3rzy to robi\u0105, cz\u0119\u015bciej pr\u00f3buj\u0105 na\u015bladowa\u0107 nowoczesne ameryka\u0144skie IPA ni\u017c tradycyjne brytyjskie. Co myl\u0105ce, kilka wi\u0119kszych brytyjskich browar\u00f3w u\u017cywa terminu IPA do opisania l\u017cejszej formy pale ale, stworzonej na pocz\u0105tku XX wieku. Jak na ironi\u0119, ta forma znacznie lepiej przetrwa\u0142a XX wiek ni\u017c jej starszy, bardziej autentyczny krewny. <\/p>\n Wielka Brytania ma problem z nazewnictwem tego klasycznego stylu, poniewa\u017c ESB to znak towarowy dla pe\u0142niejszego rodzaju piwa produkowanego przez Asahi w Londynie. Tymczasem w reszcie \u015bwiata styl cz\u0119sto nazywany Extra Special Bitter, lub ESB tam gdzie pozwalaj\u0105 kwestie znak\u00f3w towarowych, zyskuje na popularno\u015bci. Zr\u00f3wnowa\u017cone i przyjemne w piciu pomimo wy\u017cszej mocy (5,1-6,2% alkoholu), powinno prezentowa\u0107 angielskie chmielenie i robi najwi\u0119ksze wra\u017cenie, gdy w tle czu\u0107 smak ciemnej, grubo krojonej marmolady. Ten mocniejszy styl prawdopodobnie dok\u0142adniej odzwierciedla natur\u0119 piw Bitter<\/a> z XIX i pocz\u0105tku XX wieku. <\/p>\nEnglish IPA<\/h2>\n
Strong bitter (lub extra special bitter)<\/h2>\n
Scottish export<\/h2>\n