Nowe pokolenia miłośników piwa nabyły uznanie dla chmielu i zdobyły wiedzę o mocy ziarna. Teraz przyszła kolej na drożdże, żeby wejść na scenę, ze swoim zaskakującym zakresem wpływu na smak i charakter.
Mistrzami drożdży w piwie są Belgowie. Oprócz lambików, dwa inne skupiska stylów piwa zawdzięczają część lub całość swojej wyjątkowości wykorzystaniu wolniejszych drożdży i innych form mikroorganizmów w ich tworzeniu – Saisons i piwa dojrzewające w dębie. Połączenie z Belgią jest historyczne. Bardziej naukowym połączeniem między nimi jest odmienny sposób, w jaki ich fermentacja i kondycjonowanie obejmują, w pewnym momencie, mikroorganizmy inne niż drożdże saccharomyces.
Naturalnie występujące, tak zwane 'dzikie’ drożdże można znaleźć wszędzie. Są przenoszone przez wiatr i przylegają do powierzchni. Tradycyjnie wytwarzane wina i cydry były fermentowane przez dzikie drożdże znajdujące się na skórce owoców. Działając wewnątrz dębowej beczki, wraz z bakteriami takimi jak lactobacilli i pediococci, tworzą smaki, które są ostre, kwaśne, stęchłe, wyraziste, rustykalne i trudne do określenia 'vintage’.
Aż do drugiej połowy XIX wieku tego rodzaju smaki regularnie występowały w mocniejszych piwach. W ciągu następnych stu lat, częściowo pod wpływem napływu taniego cukru z skolonizowanych ziem w tropikach, gusta publiczne zmieniły się, preferując słodkie nad ostrymi. Przetrwały tylko te najlepsze.
„Kwaśne” i „dzikie” piwa, które są popularne w ostatnich latach, inspirują się tymi starszymi stylami, choć w większości ich metody produkcji są szybsze, co prowadzi do bardziej surowych smaków.
Nie znaleziono żadnych wyników
Nie znaleziono szukanej strony. Proszę spróbować innej definicji wyszukiwania lub zlokalizować wpis przy użyciu nawigacji powyżej.
