Tam, gdzie portery różnią się od stoutów, tendencja jest taka, że te pierwsze mają więcej owocowości, nieco jaśniejszy kolor, umiarkowaną paloną goryczkę i bardziej wyrazisty charakter słodowy. Rzadko znajduje to odzwierciedlenie w historycznych normach, ale żaden styl piwa nie jest przykuty do swojej historii.

Większość nowych sposobów warzenia piwa powstaje w wyniku postępu technologicznego, zmian w dostępności składników lub zmian w przepisach. Słodkie stouty zostały wynalezione jako sposób na przeciwdziałanie ruchowi społecznemu.

W Irlandii, do końca XVIII wieku, porter i stout zdominowały rynek piwa. Irlandzkie wersje zaczęły odbiegać od swoich angielskich odpowiedników od 1820 roku, kiedy browarnicy, w tym pewien Arthur Guinness, odeszli od polegania na brązowym słodzie, stając się wczesnymi zwolennikami receptur opartych na idei jasnych słodów uzupełnianych czarnymi słodami produkowanymi w nowym typie prażalni.

W ciągu dekady od pojawienia się portera na scenie w Londynie, piwowarzy rozpoznali jego potencjał w formatach bardziej wytrzymałych, nazywanych także 'stout’. Ten modny nowy styl piwa szybko pokazał swoją przystosowanie dla wczesnych przemysłowców, którzy zaczynali po raz pierwszy eksperymentować z masową produkcją.

Trudno jeszcze powiedzieć, jak daleko gusty konsumentów XXI wieku posuną się w promowaniu dalszego odrodzenia i świeżego rozszerzenia podstylów portera i stouta. Już teraz pojawia się szeroka gama nowych podstylów, charakteryzujących się dodatkowymi składnikami oraz wariacjami na temat leżakowania w beczkach i dojrzewania w dębinie. Niektóre z nich, na przykład w Polsce, wydają się już mieć szansę na przetrwanie.