Suche stouty

W Irlandii, do końca XVIII wieku, porter i stout zdominowały rynek piwa. Irlandzkie wersje zaczęły odbiegać od swoich angielskich odpowiedników od 1820 roku, kiedy browarnicy, w tym pewien Arthur Guinness, odeszli od polegania na brązowym słodzie, stając się wczesnymi zwolennikami receptur opartych na idei jasnych słodów uzupełnianych czarnymi słodami produkowanymi w nowym typie prażalni.

Ta różnica w dużej mierze tłumaczy, dlaczego irlandzki stout stał się bardziej suchy, tym bardziej po tym, jak użycie prażonego niesłodowanego jęczmienia zostało zalegalizowane w 1880 roku.

Irlandzki stout

Znany na całym świecie dzięki swojemu archetypowi, Guinness, nowoczesny irlandzki stout (4,0-4,5% ABV) ukształtował się w swojej suchej, czarnej i dość lekkiej formie w ciągu XX wieku, stopniowo obniżając swoją typową moc z ponad 7% w 1914 roku do poniżej 5% ABV do 1950 roku i nieco ponad 4% ABV na początku lat 80.

Extra stout

Opisywanie Extra Stout jako mocniejszej wersji zwykłego irlandzkiego stouta jest uporządkowane, ale nieprecyzyjne. Jego wyższa moc (5,5-6,5% ABV) umożliwia większą szerokość i głębię, przejawiającą się w czarnym jak smoła ciele, ciemnej prażonej ziarnistości, umiarkowanej goryczce chmielowej i charakterze ciemnej czekolady, który utrzymuje się do końca. Posmaki mogą obejmować herbatniki, czarną kawę i karmel, ale nie powinien być owocowy. Nadaje się do butelkowania.