W archiwach środkowoeuropejskiego piwowarstwa znajduje się grupa stylów mocniejszych lagerów, znanych zbiorowo jako Bockbier. Choć nie są nawet w połowie tak znane jak ich lżejsi kuzyni, zdobyły szacunek zarówno za różnorodność, jak i za swoją cichą asertywność.
Chociaż próby stworzenia mocniejszych lagerów w ostatnich latach skupiały się wokół rzemieślniczych wariantów mocniejszych rodzajów przemysłowych lagerów, przyjmując nazwy takie jak 'Imperial Pils’, niewiele z nich było konsekwentnie imponujących, na tyle, że jeszcze ich tutaj nie uwzględniliśmy.
Zobacz także: porter bałtycki
Dunkel bock
Dunkel (czasami Dunkler lub Dunkles) Bock jest ciemny, okrągły i mocno słodowy, z chmielami trzymanymi w ryzach. Ten mocniejszy styl lagera (6,3-7,2% ABV) powstał wieki przed pojawieniem się leżakowania, jako mocne ale na jesień. Gdy słodownicy i piwowarzy robili miejsce w swoich magazynach zbożowych na nowe zbiory, wykorzystywali zboże z poprzedniego roku, robiąc mocne piwo na jesień, a nawet mocniejsze na Boże Narodzenie, a w kilku przypadkach na następną Wielkanoc. Pochodzący z północnoniemieckiego miasta handlowego Einbeck, jego sława rozprzestrzeniła się w okresie świetności Ligi Hanzeatyckiej (XIV-XVI wiek). Po długim okresie upadku jego odrodzenie datuje się na XVII-wieczny Monachium, którego piwowarzy mogli zapoczątkować przejście Bockbier na lager, który stopniowo zyskiwał przewagę nad wszystkimi innymi mocniejszymi niemieckimi piwami.
Bok
Podobne piwa pojawiają się, nazywane Bok w Norwegii i Herfstbok (lub Bokbier) w Holandii. Są nieco podobne, mają tendencję do bycia ciemniejszymi i gorzko-słodkimi, a w przypadku holenderskiej wersji mogą być fermentowane górnie.
Brauerei Kneitinger w Regensburgu w Niemczech słynie ze swojego bardzo łatwego do picia Bockbier (zdjęcie: André Brunnsberg)
Heller bock (lub maibock)
Mocny, słodowy mocniejszy lager (6,3-7,5% ABV), zazwyczaj nieco bardziej chmielowy niż jego ciemniejszy jesienny odpowiednik. Postrzeganie go jako jasnej formy Dunkles Bock lub mocniejszej formy Helles czy Märzen jest równie akceptowalne. Historycznie Mai Bock był piwem sezonowym, które zaczynało pojawiać się około kwietnia w północnych Niemczech. Nazywanie go Heller (czasami Helles) Bock sugeruje całoroczną produkcję. Holandia ma podobne sezonowe, nieco lżejsze, słodsze piwo, nazywane meibok lub lentebok.
Doppelbock
Być może najwspanialszy ze wszystkich stylów piwa pełnosłodowego. Doppelbock powinien być soczysty i rozgrzewający, a nie prażony czy spalony. Mocny (7,2-9,5% ABV) i o niskim nasyceniu dwutlenkiem węgla, może przybierać szeroki zakres kolorów, od głębokiego złotego po ciemnobrązowy. Ten styl mógł po raz pierwszy powstać w klasztorze w Monachium, gdzie piwo było tak bogate w zboże, że zasłużyło na określenie „płynny chleb”. Współczesne przykłady są bardziej przefermentowane i zwykle mają nazwy marek kończące się na „-ator”.
Eisbock
Nazwa 'Ice’ Bock pochodzi od techniki zamrażania części wody z gotowego Doppelbocka, żeby stworzyć ten intensywny styl. Większość jest warzona ze słodu jęczmiennego, ale kilka to piwa pszeniczne. Najlepsze przykłady są niemal oleiste i niezapomniale gładkie, podczas gdy najgorsze smakują jak brzydkie próby dostania się do tej sponsorowanej przez browar księgi rekordów świata.
