Belgia słusznie słynie na całym świecie ze swojej kultury piwnej, w 2016 roku zdobywając miejsce na Liście Niematerialnego Dziedzictwa Kulturowego Ludzkości UNESCO. Liczne style piw tego kraju odzwierciedlają mistrzostwo jego piwowarów w używaniu drożdży, wszystkich rodzajów zbóż, a nawet ostrożnym używaniu przypraw, żeby produkować piwa o wszystkich mocach i odmianach.
Przed pierwszą wojną światową (1914-1918) typowe brytyjskie piwo do picia miało około 5,5-6% alkoholu. Politycy popierający ruch trzeźwości wykorzystali wypowiedzenie wojny jako pretekst do znacznego osłabienia mocy piwa; okres międzywojenny przyniósł karne opodatkowanie; druga wojna światowa ponownie ograniczyła produkcję; a oszczędności w latach 50. nadal powstrzymywały odrodzenie piwa.
Północnoamerykańscy rzemieślniczy piwowarzy, eksperymentując w latach 80. z wyrazistymi odmianami chmielu z regionu Yakima Valley, zakochali się w historii India Pale Ale (IPA) – mocno chmielu piwa eksportowanego z Burton-on-Trent do Bombaju w szczytowym okresie Imperium Brytyjskiego. Dlatego przejęli tę nazwę, aby zastosować ją do nowej rasy wyraziście chmielowych jasnych ale, warzonych z charakterem dla powstającej i wdzięcznej społeczności fanów piwa.
