Chociaż dziedzictwo piw kondycjonowanych na zimno nie jest tak wielowarstwowe jak w przypadku ale, wydaje się jednak, że istniała tradycja lagerowania niektórych piw sięgająca XV wieku i prawdopodobne jest, że przynajmniej niektóre z tych piw były kondycjonowane przez samoselekcjonujące się drożdże lagerowe.
W 1975 roku liczba piw ale produkowanych na świecie przez komercyjne browary wynosiła między pięć a dziesięć tysięcy. Dziś jest ich między ćwierć a pół miliona. To właśnie w warzeniu ale dokonała się piwna rewolucja rzemieślnicza.
Termin piwo sesyjne powstał w Ameryce Północnej w latach 90. XX wieku i odnosi się do piw o zawartości alkoholu około 3,5-5% ABV, które w większości kultur stanowią największą część sprzedaży piwa, zarówno w barach, jak i w handlu detalicznym…
Belgia słynie z mocniejszych ale, ale ma też mniejszą tradycję tych lżejszych. Biorąc pod uwagę reputację jej piwowarów w zakresie pomysłowości, obecna moda na lżejsze, ale bardziej smakowite style gwarantuje, że w nadchodzących latach pojawi się więcej odmian.
Klasyczna forma piwa beczkowego w Wielkiej Brytanii nazywa się kondycjonowanym w beczkach. To nie jest styl jako taki, ale raczej unikalny i szczególny sposób przechowywania piwa, który zyskał na znaczeniu między 1860 a 1885 rokiem i stał się pasją znacznej liczby brytyjskich miłośników piwa.
Wiele szkockich piw podąża za zasadami stylu spotykanymi w pozostałej części Wielkiej Brytanii. Jednak przez szkockie piwowarstwo zawsze przewijał się charakterystyczny, choć nieuchwytny wątek, który jest unikalny dla Szkocji. Te starsze tradycje zostały zachowane i wskrzeszone zarówno przez browarników z kontynentalnej Europy i obu Ameryk, jak i lokalnych producentów, prowadząc do powstania klasyfikacji stylów wykorzystujących słowa takie jak 'Scottish’ i 'Scotch’, które wielu Szkotów uważa za obce.
Francja od dwudziestu lat buduje imponującą kulturę piwną. Mając więcej browarów niż jakikolwiek inny kraj w Europie i takie samo skupienie na tworzeniu lokalnych piw jak przy tworzeniu lokalnych potraw, wyłania się kilku kandydatów do statusu stylu lub podstylu, takich jak Chmielony Saison (saison houblonée), Piwo z Czarnej Gryki (bière de blé noir) i różne piwa ze spelty.
Choć Niemcy są silnie kojarzone z piwami typu lager, do 1919 roku wiele wiodących stylów piwa, szczególnie w północnej części kraju, stanowiły ale. Gdy pojawiła się presja, by podporządkować je wymogom bawarskiego prawa czystości piwa, czyli Reinheitsgebot, pojawiły się wyzwania.
Wieki tradycyjnego irlandzkiego piwowarstwa zostały zmiecione w XX wieku przez trzy międzynarodowe koncerny piwowarskie, niemal całkowicie wymazując pamięć o lokalnych stylach piwa. Od lat 60. XX wieku do początku obecnego stulecia irlandzkie piwo składało się prawie wyłącznie z jasnych lagerów, czarnych stoutów lub czerwonawych ale o mocy sesyjnej. Nawet pierwsza fala nowych niezależnych browarów, założonych w latach 90., w większości naśladowała ten asortyment. Najbardziej irlandzkie style to te, które najbardziej odbiegły od swoich angielskich poprzedników.
