Żaden z innych stylów mocnego piwa na świecie nie ma żywego związku z naszym dziedzictwem browarniczym, choć to zasługa eksperymentalnej natury wielu dzisiejszych lepszych browarów rzemieślniczych, że zostały stworzone. Niektóre są rzeczywiście arcydziełami pomysłowości, prowadząc w każdym przypadku do wspaniałych przykładów browarniczej sprawności.
Niektóre rodzaje piwa są na tyle odmienne od głównego nurtu i na tyle dobrze znane, że zasługują na osobne rozpatrzenie, a nie tylko jako rodzaj ale czy lagera. Mogą być nawet jednym i drugim – choć mogą też nie być żadnym z nich.
Porter był pierwszym gwiazdorskim stylem piwa w browarnictwie. Pojawiając się po raz pierwszy w Londynie na początku lat 20. XVIII wieku, popularność tego ciemnobrązowego, prażonego ale przekształciła naturę komercyjnego browarnictwa z rzemiosła w przemysł. Do 1800 roku wykształcił wiele form i był eksportowany na cały świat.
Tam, gdzie portery różnią się od stoutów, tendencja jest taka, że te pierwsze mają więcej owocowości, nieco jaśniejszy kolor, umiarkowaną paloną goryczkę i bardziej wyrazisty charakter słodowy. Rzadko znajduje to odzwierciedlenie w historycznych normach, ale żaden styl piwa nie jest przykuty do swojej historii.
Większość nowych sposobów warzenia piwa powstaje w wyniku postępu technologicznego, zmian w dostępności składników lub zmian w przepisach. Słodkie stouty zostały wynalezione jako sposób na przeciwdziałanie ruchowi społecznemu.
W Irlandii, do końca XVIII wieku, porter i stout zdominowały rynek piwa. Irlandzkie wersje zaczęły odbiegać od swoich angielskich odpowiedników od 1820 roku, kiedy browarnicy, w tym pewien Arthur Guinness, odeszli od polegania na brązowym słodzie, stając się wczesnymi zwolennikami receptur opartych na idei jasnych słodów uzupełnianych czarnymi słodami produkowanymi w nowym typie prażalni.
W ciągu dekady od pojawienia się portera na scenie w Londynie, piwowarzy rozpoznali jego potencjał w formatach bardziej wytrzymałych, nazywanych także 'stout’. Ten modny nowy styl piwa szybko pokazał swoją przystosowanie dla wczesnych przemysłowców, którzy zaczynali po raz pierwszy eksperymentować z masową produkcją.
Trudno jeszcze powiedzieć, jak daleko gusty konsumentów XXI wieku posuną się w promowaniu dalszego odrodzenia i świeżego rozszerzenia podstylów portera i stouta. Już teraz pojawia się szeroka gama nowych podstylów, charakteryzujących się dodatkowymi składnikami oraz wariacjami na temat leżakowania w beczkach i dojrzewania w dębinie. Niektóre z nich, na przykład w Polsce, wydają się już mieć szansę na przetrwanie.
Cechą charakterystyczną piw pszenicznych jest to, że są białe, a raczej określa się je jako 'białe’, nawet gdy są ciemnobrązowe. Wiąże się to z lekką, mleczną mgiełką zawieszonej mąki, która tworzy się w piwie, gdy w zacieraniu używa się dużej ilości pszenicy.
