Większość piw pszenicznych ma siłę sesyjną. Wynika to częściowo z tego, że ich intensywna ziarnistość, gdy są młode, zakłóca ich pitność, gdy są mocniejsze. To także częściowo odzwierciedlenie trudności w obsłudze zacierów pszenicznych w browarze, które mogą zachowywać się jak rozmokły makaron.
Cięższe piwa pszeniczne muszą być starannie zaprojektowane. Nawet Belgowie nie ustalili niezawodnego stylu piwa pszenicznego znacznie powyżej 6% ABV, chyba że liczymy Oude Gueuze – co wielu uznałoby za oszustwo w tym kontekście.
Przy właściwej klasyfikacji lambiki można uznać za „trzecią drogę” piwa. Lagersy fermentują jednym typem hodowlanego drożdża, a ejle innym, natomiast lambiki wykorzystują drożdże występujące naturalnie, „złapane” z nocnego nieba.
Podobnie jak pszenica nadaje piwu inne właściwości niż jęczmień, tak samo jest w przypadku owsa, żyta i innych zbóż – każde z nich nadaje piwu lub stylowi piwa swój własny charakter.
Nowe pokolenia miłośników piwa nabyły uznanie dla chmielu i zdobyły wiedzę o mocy ziarna. Teraz przyszła kolej na drożdże, żeby wejść na scenę, ze swoim zaskakującym zakresem wpływu na smak i charakter.
Niektóre z najwcześniejszych komercyjnych browarów działały na farmach lub w ich pobliżu, gdzie uprawiano jęczmień. Dodanie słodowni i browaru do farmy miało dobry sens ekonomiczny, nie tylko ze względu na zwiększenie wartości plonów, ale także zapewnienie zimowego zatrudnienia robotnikom rolnym.
Praktyka dojrzewania brązowych piw w dębowych beczkach prawdopodobnie istnieje od niedługo po wprowadzeniu chmielu do warzenia piwa, wiele wieków temu. Zanim wprowadzono chmiel, ale szybko utleniało się, stając się octowym słodem. Dodanie chmielu pozwoliło piwowarom dłużej konserwować piwa, co było kluczowym krokiem w uczynieniu ich towarami handlowymi.
Obecna popularność piw 'kwaśnych’ i 'dzikich’, z których wiele zawiera owocowe aromaty, jest po części buntem przeciwko standaryzacji. Choć obecnie popularne, to czy ostatecznie się zakorzenią, będzie zależeć od tego, czy poprawi się kontrola nad niepożądanymi kwasami takimi jak octowy (czyli ocet), masłowy (zjełczałe masło), kaprylowy / oktanowy (stary kozi ser) i izowalerianowy (parmezan), które są wszystkie słabo tolerowane w piwie.
Można powiedzieć, że większość stylów piw skądś pochodzi, nawet jeśli ich pierwotna forma mogła zostać zatarta przez czas. Niektóre są znacznie wyraźniej związane z obszarem, regionem czy krajem, a kilka pozostaje specyficznych dla jednego miejsca.
