Belgia jest kolebką piwowarstwa rzemieślniczego, częścią świata, która wywarła większy wpływ na rozwój nowoczesnego browarnictwa niż jakiekolwiek inne miejsce w Europie. Skala tego wpływu jest tak duża, że aby przeczytać o najbardziej znanych belgijskich stylach, zobacz: Blond, Dubbel, Flemish Red, Grisette, Lambiki, belgijski saison, Saison Légère, Spéciale, Strong dark, Strong golden, Tripel, Witbier
To legendarne piwo żytnie z południowej i środkowej Finlandii jest tradycyjnie piwem domowym jak żadne inne. Niemożliwe do eksportu ze względu na brak chmielu, specjalnie wyłączone z fińskiej prohibicji na początku XX wieku, unikające wyginięcia równie często i zręcznie jak Wielka Panda – żadne piwo nie jest bardziej regionalne i wyjątkowe niż to.
Kiedy Bawaria przyłączyła się do zjednoczonych Niemiec w 1871 roku, jednym z warunków umowy było przyjęcie w całym kraju bawarskiego prawa czystości piwa – znanego powszechnie, choć błędnie jako Reinheitsgebot. Przyniosło to w dużej mierze niezamierzoną jednolitość niemieckiego piwowarstwa, które wcześniej miało dość regionalny charakter.
Włoskie rzemieślnicze piwowarstwo to kolebka kreatywności, która w tym stuleciu rozwinęła się ogromnie. Pomimo tego, a może właśnie dlatego, że nie ma historycznych stylów piwa do wskrzeszenia, i pomimo tego, a może właśnie dlatego, że Włochy mają zaawansowaną kulturę wina, zawsze istniało oczekiwanie, że krajowi piwowarzy w końcu wynajdą własne klasyczne style.
Polska, wraz z Hiszpanią i Wielką Brytanią, zajmuje trzecie miejsce w Europie pod względem produkcji piwa, po Niemczech i Rosji. Polscy piwowarzy wytwarzają wiele różnych rodzajów porterów i stoutów oraz więcej niż przeciętnie piw wędzonych.
W czasach zimnej wojny wzorcem piwowarstwa w bloku sowieckim była Czechosłowacja, choć Niemcy Wschodnie, Polska i Ukraina również były uznawane za kraje ze szczególnie wykwalifikowanymi piwowarzami.
Piwa o małej produkcji, tradycyjne w stylu wiejskim, zostały lepiej zachowane w krajach nordyckich i państwach bałtyckich niż gdzie indziej w Europie, choć żadne nie osiągnęło jeszcze kultowego statusu fińskiego Sahti.
Nowe style piwa są wynajdywane cały czas, ale historia pokazuje, że niewiele z nich przeżywa siedmioletni cykl życia przyznawany wielu nowym produktom. Niektóre wytrzymują próbę czasu, ale nie zyskują popularności poza swoim krajem pochodzenia i niektórymi konkretnymi rynkami eksportowymi.
Współczesna praktyka warzenia piwa, polegająca na nadawaniu piwom smaku innych rzeczy poprzez ich dodawanie, zawdzięcza niewiele historycznemu piwowarstwie, a znacznie więcej postępom w technologii żywności…
